To powieść wręcz mityczna. Wbrew obiegowej opinii nie znalazła się jednak na Indeksie Ksiąg Zakazanych, została „tylko” potępiona zarówno przez Kościół katolicki jak i grecki Kościół prawosławny. Do mitologizacji dzieła przyczyniła się ekranizacja Martina Scorsese, na prośbę episkopatu objęta w 1988 roku w Polsce pełną cenzurą.

Autorem nowego tłumaczenia – zgodnie z zasadami sztuki translatorskiej, na podstawie oryginału – jest Przemysław Kordos, wybitny filolog i znawca zarówno współczesnej, jak

i starożytnej Grecji. Dzięki niemu okazuje się, że nie chodzi o ostatnie kuszenie Chrystusa – mesjasza i pomazańca bożego. Kazantzakis pisał o Jezusie, a więc o człowieku, postaci historycznej.

Na półce ustawiam Ostatnie kuszenie Kazantzakisa obok opowiadań Borgesa i jego Trzech wersji Judasza oraz Mistrza i Małgorzaty Bułhakowa, książek inspirujących dla mnie, ateisty. Niech nowe tłumaczenie Kazantzakisa będzie inspirujące także dla wierzących, chcących szczerze zgłębiać relację między człowieczeństwem Jezusa a boskością Chrystusa.

Max Cegielski

Ostatnie kuszenie

Autor: Nikos Kazantzakis

Tytuł oryginalny: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

Język oryginału: grecki

Imprint: Materia

Tłumacz: Przemysław Kordos

Stron: ok 550

Format: 140x210 mm

Wydanie: 1 (w tej edycji)

Oprawa: miękka ze skrzydłami

Powieść uhonorowana Nagrodą Pulitzera!

Knoxville w stanie Tennessee, rok 1915.

Jay Follet ginie w wypadku samochodowym, zostawiając żonę Mary i dwoje małych dzieci. W jednej chwili życie młodej rodziny się rozpada, a dom ogarnia cisza, z którą trzeba nauczyć się żyć.

James Agee pisze o dniach następujących po śmierci najbliższej osoby — o bólu, który przychodzi powoli, o próbie odnalezienia sensu w wierze, o dziecięcym zdumieniu wobec tajemnic świata dorosłych i kruchych radościach dzieciństwa, które stają się schronieniem. Myśli i uczucia bohaterów splatają się w subtelną, przejmującą opowieść o miłości, stracie i powolnym oswajaniu z tragedią.